Lista Dziedzin
Zastosowanie preparatu TFX u dzieci z nerczycą sterydozależną
Katedra i Klinika Nefrologii Pediatrycznej AM, Wrocław
Nerczyca lipidowa, zaliczana do pierwotnych glomerulopatii,jest postacią kłębuszkowego zapalenia nerek występującą najczęściej u dzieci. Obraz histopatologiczny zależy od okresu choroby. Rozpoznawana u dzieci w wieku od 2 do 12 lat ma charakterystyczny obraz kliniczny i jest podatna na leczenie hormonami kory nadnerczy.(3,4)
Wpływ na przebieg postaci remitującej stwardnienia rozsianego
Wstępna ocena preparatu TFX
Katedra i Klinika Neurologii AM im. Ludwika Rydygiera, Bydgoszcz
Stwardnienie rozsiane jest chorobą dotykającą przede wszystkim ludzi młodych, u podłoża której leży wieloogniskowy proces zapalny i demielinizacja włókien nerwowych. Cechą schorzenia są nawracające rzuty lub przewlekle postępujący proces występowania ogniskowego bądź wieloogniskowego deficytu neurologicznego. (1, 2)
Bez względu na postać kliniczną narastający deficyt neurologiczny jest przyczyną niesprawności i inwalidztwa chorych. Zaledwie u 20% chorych przebieg schorzenia jest łagodny. (3) U pozostałych 80% jest ciężki, prowadzący do głębokiego deficytu neurologicznego.
W Stanach Zjednoczonych na stwardnienie rozsiane cierpi ok. 250-350 tys. osób. (4) Polska leży w strefie wysokiego ryzyka zachorowalności; wskaźniki chorobowości wahają się od 39 do 61 na 100 tys. (5)
Do tej pory nie wyjaśniono do końca etiopatogenezy schorzenia. Ma ona zapewne charakter wieloczynnikowy. Dużą rolę odgrywają zaburzenia autoimmunologiczne, genetyczne oraz czynniki środowiskowe. (2, 6-8)
Pierwotny rak płuca
W Akademii Medycznej w Poznaniu przeprowadzono otwartą randomizowaną prospektywną próbę kliniczną w grupie 135 chorych z pierwotnym rakiem płuca. Histologicznie grupa ta składała się z 96 przypadków raka niezróżnicowanego, 37 przypadków raka płaskokoinórkowego i 2 przypadków raka gruczołowego. Losowo wybrano 53 chorych do grupy TFX, podczas gdy 82 chorych tworzyło grupę kontrolną (Żeromski i wsp., 1976).
Dwunastu chorych z grupy TFX i 28 z grupy kontrolnej poddano leczeniu konwencjonalnemu z powodu rozsiewu procesu chorobowego lub współwystępowania innej choroby. W grupie kontrolnej pacjenci ci otrzymywali tylko leczenie objawowe, w grupie TFX - dwa razy w tygodniu zastrzyki z TFX, łącznie przez okres 10 tygodni.
Podawanie TFX spowodowało subiektywną i obiektywną poprawę stanu klinicznego u 10 na 12 chorych. Poprawa ta korelowała z zahamowaniem rozrostu miejscowego tkanki rakowej i przerzutów do węzłów chłonnych śródpiersia i innych organów. U 3 pacjentów zaobserwowano regresję masy guza. 42% chorych z grupy TFX osiągnęło 6-miesięczny czas przeżycia, w porównaniu do 7% z grupy kontrolnej.
Astma oskrzelowa atopowa i nieatopowa
W badaniach przeprowadzonych przez zespół Kliniki Alergologii AM w Bydgoszczy (Romański i wsp., 1987) oceniano w prospektywnych randomizowanych badaniach wpływ podawania TFX na przebieg kliniczny i parametry immunologiczne u 100 chorych z astmą oskrzelową. U 50 chorych występowała zewnątrzpochodna astma atopowa, a u dalszych 50 - wewnątrzpochodna astma nieatopowa, infekcyjna. Obie grupy chorych otrzymywały przez 3 miesiące TFX (25) bądź placebo. Przez pierwsze 4 tygodnie chorzy byli hospitalizowani i otrzymywali w warunkach klinicznych wysokie dawki TFX (30 mg na dobę - 20 mg rano, a 10 mg wieczorem). Następnie przez okres dalszych 8 tygodni TFX podawano w dawce 10 mg dziennie w warunkach ambulatoryjnych.
Wszyscy badani pacjenci poza TFX, w zależności od stanu klinicznego i doraźnych potrzeb, otrzymywali leki rozszerzające oskrzela, wykrztuśne, przeciwhistaminowe, nie wpływające na odczynowość typu komórkowego. Wszyscy chorzy grupy II otrzymywali, w zależności od stanu klinicznego, wyłącznie sympatykomimetyki, preparaty antyhistaminowe lub Intal.
Zastosowanie preparatu TFX w leczeniu choroby oparzeniowej
Katedra i Zakład Biologii i Genetyki Wydz. Farm. ŚIAM, Oddział Leczenia Oparzeń, Szpital Miejski Nr 2, Siemianowice Śląskie, Pracownia Diagnostyki Izotopowej, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, Zakład Diagnostyki Laboratoryjnej, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, Katedra i Zakład Fizjologii Wydziału Farmacji ŚIAM.
Grasica jest centralnym narządem układu immunologicznego, a nabłonkowe komórki jej zrębu produkują wiele aktywnych substancji odpowiedzialnych za procesy limfogenezy i immunogenezy. Substancje te mają budowę polipeptydów, a do lepiej poznanych należą tymozyna, tymopoetyna, tymulina (grasiczy czynnik surowiczy), grasiczy czynnik humoralny, hormon stymulujący limfocyty, homeostatyczny hormon grasiczy, hipokalcemiczny czynnik grasicy, grasiczy czynnik X (TFX). W chwili obecnej preparaty z dojrzałych grasic znalazły zastosowanie w leczeniu wielu chorób spowodowanych niedoborami immunologicznymi o różnej etiologii.1-3
Wpływ na częstość zakażeń u chorych z udarem mózgu
Wstępna ocena preparatu TFX
Katedra i Klinika Neurologii AM im. Ludwika Rydygiera, Bydgoszcz
Udar mózgu dotyczy około 1% populacji ogólnej; jedna czwarta przypadków występuje u ludzi stosunkowo młodych, bo poniżej 65 roku życia. (1) Na oddziałach neurologicznych pacjenci z udarem mózgu stanowią 40-50% przypadków. (2) Schorzenie to stwarza istotny problem społeczny nie tylko ze względu na częstość występowania, lecz również, a może przede wszystkim, z uwagi na konsekwencje. Udar mózgu, po chorobach nowotworowych i serca, jest trzecią pod względem częstości przyczyną zgonów oraz jedną z głównych przyczyn trwałego kalectwa. (5) W krajach wysoko rozwiniętych śmiertelność z powodu udaru mózgu w pierwszych 30 dniach od zachorowania szacuje się na około 20%; w Polsce jest ona dużo wyższa i sięga do około 40%. (3, 4) Śmiertelność spowodowana jest nie tylko uszkodzeniem samego mózgu, lecz w wielu przypadkach powikłaniami pozamózgowymi, takimi jak zakażenia, zatory tętnic płucnych czy zawały serca. (3)
Stwardnienie rozsiane - pierwsza faza badań
Zakończono pierwszą fazę badań na modelu zwierzęcym stwardnienia rozsianego w Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej we Wrocławiu, uzyskano bardzo zachęcające wyniki.
Ocena skuteczności TFX w leczeniu dzieci z niedoborem IgA
Klinika Immunologii Wieku Rozwoju AM we Wrocławiu oraz Instytut Mikrobiologii Uniwersytetu Wrocławskiego we Wrocławiu
Wstęp:
Wpływ żelu TFX na stan owrzodzeń troficznych oraz zmian chorobowych powstałych na podudziu w wyniku urazu.
Badania histologiczne.
Prof. dr hab. Jan Kuryszko, prof. dr hab. med. Janusz Bielawski
Katedra Histologii i Embriologii, Wydział Medycyny Weterynaryjnej, Akademia Rolnicza, Wrocław
Szpital im. J. Jonstona, Oddział Urazowo- Ortopedyczny, Lubin
STRESZCZENIE.
Materiał badawczy pochodził z Oddziału Urazowo-Ortopedycznego Szpitala im J. Jonstona w Lubinie.
Wykonano badania histologiczne zmian chorobowych występujących w owrzodzeniach troficznych oraz zmian występujących po urazie na podudziu.
Rozważania nad skutecznością tymoterapii za pomocą TFX u chorych reumatycznych z rozpoznaniem osteoporozy
Poradnia Reumatologiczna, Polski Dom Ulgi w Cierpieniu im. Bł. O Pio w Krakowie, Samodzielna Pracownia Immunologii Klinicznej, Wydz. Lekarski, Uniwersytet Jagielloński.
Prowadzona przez ponad 10 lat tymoterapia za pomocą wyciągu z grasic – Thymus Factor X (TFX) u chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) i z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa (ZZSK), a także u chorych z rozpoznaniem osteoporozy skłania do podsumowania jej skuteczności.
Chorzy z RZS (N – 120) objęci obserwacją kliniczną byli w trzech grupach terapeutycznych: